Stel je voor.
De zon ramt op je schedel alsof hij iets met je te vereffenen heeft. Het asfalt zweet. Auto’s toeteren zonder reden, zonder schaamte. Iemand lacht te hard, iemand vloekt nog harder. Er wordt gedanst zonder muziek, bewogen op het ritme van chaos. De straat is een long vol mensen, uitlaatgassen en rook die omhoog kruipt uit geïmproviseerde altaren van staal en vuur.
Vuur dat vlees mishandelt.
Vuur dat sist, knettert en opspringt wanneer het vet er als offergaven op neerstort.
Vlees dat draait, glanst, langzaam breekt onder hitte en geduld.
Je maag begrijpt dit eerder dan je hoofd.
Je krijgt er honger van. Onvermijdelijk. Dierlijk.
Elke taquero schreeuwt dat zijn taco’s de beste zijn van de straat, van de stad, van heel Mexico. De één met overtuiging, de ander met pure wanhoop. Stemmen botsen, beloftes vliegen door de lucht. Je weet niet wie je moet geloven. En dat hoeft ook niet. Waarschijnlijk hebben ze allemaal gelijk.
Dan is daar eindelijk die taco. Warm. Zwaar. Gevaarlijk druipend in je handen. Je neemt een hap en alles valt stil. De hitte, het lawaai, de chaos verdwijnen naar de achtergrond. Er is alleen nog jij, vet aan je vingers, vuur op je tong en dat ene simpele besef: dit is waarom je hier bent.